شبکه ایران: گاهی فیلم‌هایی هستند که حتی خواندن نام آنها نیز مخاطب را متوجه کیفیت ضعیف آنها می‌کند. مساله آن است که تهیه‌کنندگانی که علاقه‌ای زیاد به بازسازی فیلم فارسی‌های دوران طاغوت دارند برای نامگذاری این بازسازی‌ها هم زحمت زیادی به خود نمی‌دهند و در نهایت نام یکی از همان آثار مبتذل پیش از انقلاب را با کمی پس و پیش کردن کلمات به عنوان نام فیلم جدید خود به کار می‌برند.

از آنجا که تهیه‌کنندگان چنین آثاری به خوبی بر کیفیت نازل آثار خود اشراف دارند، نوشتن درباره چنین آثاری و ذکر نقاط ضعف آنها، کاری عبث به شمار می‌رود که معنایی جز وقت تلف کردن ندارد اما وقتی نام یکی از توانمندترین تکنیسین‌های سینمای ایران که سال‌ها به عنوان مدرس دانشگاه تدریس می‌کرده را به عنوان کارگردان چنین آثاری می‌بینی، نوشتن چنین نقدی را شاید بتوان لازم دانست.

«داماد خجالتی» ساخته آرش معیریان یکی از این گونه آثار سطحی است که تنها کافی است چند دقیقه ابتدایی آن را تماشا کنید تا با دیدن شمایلی صدها بار تکرار شده از حمید گودرزی و بهنوش بختیاری، متوجه این واقعیت شوید که این فیلم در نهایت نه تنها هیچ آموزه جدیدی درباره زندگی خانوادگی که به قول تهیه‌کننده دلیل اصلی خلق اثر بوده است را ندارد بلکه کیفیت نازل داستان باعث شده، توانایی کمدینی مثل یوسف صیادی که تمام تلاش خود را برای متفاوت کردن کاراکترش انجام می‌دهد هم به چشم نیاید.

فیلم داستان زوج جوانی را روایت می‌کند که غرق در ثروت‌اند که احتمالا فقط هزینه مبلمان خانه‌شان برابر است با حقوق یک سال یک کارمند. اینکه این دو نفر این همه پول را از کجا آورده‌اند، مشخص نیست چون در منطق فیلمفارسی‌سازی پرداختن به زیر و بم زندگی شخصیت‌ها محلی از اعراب ندارد و بیش از هر چیز باید بر درگیری‌های بدون دلیل زن و شوهر و یا چشمک‌های زن مجرد همسایه به مرد متاهل داستان تاکید کرد! البته برای خالی نبودن عریضه یک عدد احمد پورمخبر هم در فیلم قرار داده شده تا عاشق زن مجرد همسایه شده و کار فیلمساز را برای پایان‌بندی هپی‌اِند فیلم راحت کند.

در فیلم بیش از سه لوکیشن را نمی‌بینیم که به نظر می‌رسد هر سه لوکیشن هم تقریبا در یک منطقه قرار دارند؛ شاید به خاطر پایین آمدن هزینه‌های تولید.

«داماد خجالتی» کوچکترین تمرکزی بر دلایل بروز رفتارهای عجیب و غریب کاراکترها ندارد و به جای آن تا توانسته تاکید کرده بر لغات و اصطلاحات زشت و ناپسندی که عامدانه در میان دیالوگ‌ها قرار داده شده‌اند و بیش از هر چیز طعنه‌های جنسی را به ذهن متبادر می‌کنند.

جالب اینجا است که نمایش چنین فیلم‌هایی که شوخی‌های جنسی دارند در تمام دنیا با محدودیت انجام می‌شود یعنی مثلا تماشای فیلم برای افراد زیر 13 سال ممنوع اعلام می‌شود اما «داماد خجالتی» بدون هیچ گونه محدودیتی در سینماهای مختلف اکران می‌شود و در سانس‌های پایانی هفته هم هستند بسیاری از کودکانی که به همراه خانواده‌های خود به تماشای این فیلم می‌روند.

«داماد خجالتی» یک فیلم سطحی است که به نظر نمی‌رسد پروسه تولید آن از نگارش فیلمنامه تا پایان فیلمبرداری بیش از یک ماه زمان برده باشد و برای همین به نظر نمی‌رسد به لحاظ نیروی انسانی همکاران زیادی در تولید فیلم نقش داشته باشند اما جالب اینجاست که در تیتراژ فیلم، نام یک گروه پنج نفره به عنوان تیم کارگردانی و تقریبا به همین تعداد نفر هم به عنوان همکاران فیلمنامه‌نویس آورده شده است!

اکران این فیلم افسوس بزرگی را باقی می‌گذارد بر توانایی‌های سینماگری به نام آرش معیریان که نه تنها سال‌ها در عرصه سینما تدریس کرده و به لحاظ آکادمیک، پر است از ایده‌های دست اول هنری بلکه سابقه ساخت آثاری مثل «احضارشدگان» توسط وی نیز، تاکیدی است بر تبحر وی در فیلمسازی اما مساله اینجاست که معیریان این روزها لذت کسب درآمد را بر هر چیز دیگری ترجیح داده است!